CİDDİ DEĞİLDİM.

Günaydın baba!

2012-02-12T04:39:00.000-08:00

Bu sabah, dün gece büyük bir yorgunlukla kapadığım gözlerimi açtığımda kendimi çok iyi hissettim.
Canım yataktan kalkmak istemedi, ben de neşeyle bir sağa bir sola döndüm. Sonra, Köpük uyandığımı fark etti ve sabah sabah en enerjik insanın bile yetişemeyeceği enerjisiyle üstüme atladı. Yarım saat onunla yatakta bir o yana bir bu yana yattık, oynadık, birbirimizi sıkıştırdık. Kalkıp dün gece okumak için aldığım ama yorgunluktan okuyamadan sızdığım Penguen'i aldım ve Köpük'ü severek okumaya başladım. Yaklaşık 1 saat sonra babam uyandı, odamın önünde durdu.

Kapımın önünde durduğunda, şu ana kadar yaşadığım huzuru iki katına çıkaracak bir kelime çıktı babamın ağzından. Ve bu detayların hiçbirinin önemi kalmadı. Artık, eskiden "naber"e sahip olduğum gibi, yeni bir "en sevdiğim kelime"ye sahiptim.

"Günaydın" benimdi.
Günaydın dedim babama. Gülümsedi.

2012-02-09T11:39:00.000-08:00

sanırım ağlayacağım

2012-02-08T07:28:00.001-08:00

okul hayatımda sevinç ve ilke'den başka kimse zerre umurumda değil. onlar olmadığı zaman fark edebiliyorum insanları. bu yüzden bana kızan insanların hepsine hak veriyorum.

ama şimdi şöyle bi şey var. hala onlardan başka kimse umurumda değil. elimden gelmiyor.

kısır dönmesin

2012-02-06T09:15:00.000-08:00

bir şey artık yeni olmadığında canımı sıkmaya başlıyor.
yeni kalsın diye uğraşıyorum, ama eskiyor.

çoktan yazılı

2012-01-28T13:47:00.001-08:00

bebek adımlarıyla yürüdüğün patikadan sapmak üzeresin. etrafında bir sürü sincap, bir sürü çam, bir sürü kuş var. günlerin havanın bulutları saklayacak kadar kararmasını beklemekle geçiyor. sen yürüyorsun, hava kararıyor, uykuya sarılıyorsun.

nasıl güvenebilirsin etrafta sincaptan başka hayvan olmadığına?
nasıl güvenebilirsin sincapların seni boğazlamayacağına?

güvenemezsin. ne sincaplara güvenebilirsin, ne de patikanın sonundaki şekerden kulübeye ulaşacağına. işte böyle bir yokuş, böyle bir sarsılış. yine de umut fakirin ekmeği diyeceksin. gözlerini açıp kaparsın yine. güneşe dönersin yüzünü. gözlerini açıp kaparsın. aya dönersin yüzünü.

her şey kolay sen güçlü olduktan sonra. güçlü olmak zorundasın.
sincaplar var, bir sürü kuş sonra. patika var, patikanın sonundaki şekerden kulübe.
sen güçlü olmak zorundasın, gerisi yıllar önce eline kazınmış çizgiler.

oporçunıtiiiz.

2012-01-15T05:00:00.000-08:00

Kendimi sürekli erteliyorum. İnsanlar ne sunarsa yapıyorum, evet ama kendimi sürekli erteliyorum. Bu hayatta yapmayı istediğim, benim olmasını istediğim o kadar çok şey varken bunları nasıl gerçekleştirebileceğimi bilmiyorum.

Yani, benim karşıma fırsatlar ne zaman çıkmaya başlayacak? Yoksa çıktılar da benim haberim mi yok? Bilmiyorum.

Özge ders çalışsın. Akşam olsun. Biraz köpek sevsin. Uyusun. Sabah kalksın, okula gitsin. Sınava girsin. Sonuca üzülsün veya sevinsin. Eve gelsin. İnternette dolaşsın. Uyusun. Arada belki yemek yesin.

Özge'ye yazık olmaz mı?

Özge artık yeni bir şeyler yapabilsin.

kirpik tanesi

2011-12-30T10:32:00.000-08:00

Başımdan uçup giden rüzgarların etkisinde kaldım. Biliyorum, biliyorum canım. Kalbinden dumanlar çıktı, bağırmak istedin bağıramadın. Şimdi sakinleş. Kapat gözlerini sadece. Unut diyemem. Unut demek istemem. Bencil olmamalıyım artık. Bu kapıdan bir kez bıraktım seni. Daha kötüsü olsa, bu acıya nasıl dayanırdım? Orada olmalıydım.

Git deme. Çünkü gidemem. Gözlerimi kapattığımda bilmeliyim ki sen karşımdasın. Sen güvendesin. Sen yanımdasın. Bilmeliyim ki, bir faytonda gezer gibi yaşamaya devam ediyoruz seninle. Ada sokaklarından geçiyoruz, vapurlara yetişiyoruz. Soluma döndüğümde meraklı gözlerinde karşılaşıyorum senin. Oradasın işte. Kalbimin hemen yanında. Orada olmalısın.

Beklemek zordu biliyorum. Nice sokaklar geçtim ben de. Bak, perde asmayı öğrendim senin yokluğunda. İleride sana lazım olurum diye, hevesle, seve seve. Yeter ki elimden bir iş gelsin. Yeter ki yük olmayayım sana. Tek yapman gereken elimi tutmak olsun. Öyle tutmak ki, ter yerine kan aksın avucumuzdan. Elimizi götürelim gözlerimize. Bir parmak yetsin her şeyi silmeye. Yeteceğine inan sevgilim, söz veriyorum yetecek.

İsterdim ki ölüme de söz vereyim. Kızlara, erkeklere, sıradan herkese yaptığım gibi, en zor anlarında karşılarına çıkıp gözlerine bakarak "söz veriyorum, ölmeyeceksin. söz veriyorum, ölmeyeceğim. ben hep burdayım." diyebileyim. Yalan sevgilim. Ben hep senin yanındayım. Yanındayım yanında olmasına da, hayalperestliğimi kesivermişim saçlarım yerine, yalan söyleyemedim. Her şeye söz verebilirdim, ama ölüme söz veremedim.

Ben değişmek istedim. Sonra değiştim. Ben değişince düşünceler değişiyordu, sevgiler, saygılar, hoşgörüler değişiyordu. Kimisi artıyor, kimisi azalıyordu. Ama ben istedim. Ceketimi çıkarır gibi çıkardım eskisini, ayakkabımı giyer gibi giydim yenisini. Ben değişmek istedim, ama ayakkabı ayağıma vurdu sevgilim.

bize gerek

2011-12-18T12:53:00.001-08:00

Çarparım kapıyı ve çıkar giderim. Verilecek hesabım yok benim, kaç kere söyledim.
Ben özgür kadınım ayaklarına yatmak istemem ama, ne yalan söyleyeyim, öyleyim.
Belki bir çay içerim yol üstünde. Simitçi bulunursa tabii herhangi bir köşede.
Simit için susam neyse, sen benim için öylesin dediğim günleri unut. Bunlar palavra, bunlar boş işler, büyüük bir kandırmacanın içindeyiz diye bağırırım yoksa yüzüne. -yüzüne bağrılmasından hoşlanmadığını bile bile. bak, büyük tehlike göze alıyorum, bilesin.-
Kedilere, köpeklere pas vermeden yürür giderim. Sevmediğimden değil de, ya yeni bir bağ kurarsam? Vallahi kaldırmaz yeni yükleri yüreciğim. Belki kuşlara yem atarım biraz, onlar zaten uçar giderler. Ben gitmelere alıştım, kalmak yok bundan sonra benim için. Hem harcamaya kıyamadığın hayatının koleksiyoncu ellere yar olması ne demek bilir misin?
Mahremiyet önemlidir önemlii(!) derlerken bakmışsın ki mahrumiyet sergisinin baş kahramanı oluvermişsin.

Gerek yok dedim mi, bilmem. Gerek yok beni yolcu etmene.
Çarparım kapıyı ve çıkar giderim işte.

2011-12-15T12:14:00.000-08:00

1 senedir kendimi anlatamadığımdan değil de gerginlik çekmek istemediğimden susuyorum.
Alıştığım gibi, en başından olduğu gibi sürdürmeye çalışıyorum.
Bir insana verdiğim değerin karşılığını almak bu kadar zor olamaz lan.
Ben bu kadar hata yapıyor olamam.
Sürekli alttan almak zorunda olmak o kadar can sıkıcı ki. Ama bu benim. Bazı insanlara söyleyecek çok şeyim olduğu halde değersiz gördüğüm için, bazı insanlara ise çok değer verdiğim için bir şey söylemiyorum.
Arkadaşlıkta hiç yüzüm gülmedi lan. Tam gülecek gibi oldu ama. Kader bana da gülüyordu ki, yine mutluluğun kıyısından döndüm.
Canım benim. Kıyamam ben kendime.

2011-12-14T10:46:00.001-08:00

bizi birbirimize bağlayan da bizi koparan da aynı kişiydi.
çok yakınlık tez ayrılık getirir dedi babam
bildi.

sen

2011-12-11T05:47:00.000-08:00

Bak. Bir düşün.
Kabanını asılı olan yerden aldığın gibi, giymeden atıyorsun kendini dışarı.
Yürüyosun.
Ağaçlar, çimenler. Annesinin elinden tutmuş küçük bir çocuk belki de.
Yetişmen gereken bir yer yok. Zaman yok. Ama acele ediyosun.
Acele ediyosun çünkü evinde değilsin artık. Sen farkında olmadan yanından geçen ve belki,
bir şans eseri, aylar sonra tanışacağın insanlarla dolu ortalık.
Hızlı adımlarla devam ediyorsun yola.
Koşmaya başlıyorsun belki.
Yetişmen gereken bir yer yok, ama yetişmek istiyosun çünkü çıkmışsın evinden.
Evinde sana ait olan bir şey var demek ki.
Sanmıyorum yatağın değil.
Bir televizyon, bir masa, buzdolabına koymayı unuttuğun bir yemek...
Değil bunlar.
Bir şekilde eminim ama sormak istiyorum.
Gözlerini kaçırıyosun. Anlıyorum ki başka birisine ait gözlerin.
Susuyorsun. Başkasının dudakları çünkü bunlar.
Bu sensin.
Bu kaçışlar senin.

2011-12-02T13:47:00.001-08:00

kaçacak delik arıyorum

kal.

2011-12-02T13:23:00.000-08:00

Bir de bazen ne oluyo biliyor musun. İnsan sırtını ailesinden başka birisine dayamak istiyor. Birisini seçmiştim bunun için. Ama olmadı. Güveniyorum da tam güvenemiyorum. Çünkü sürekli gitmek istiyor. Gitmek odaklı. Gitmek. Zaten insanlar hep gidiyor. O kalacağım dese de ben bilirdim ki gidecek. Yine de yalan istiyor insan. Hayal kurmak, inandırılmak istiyor. Gitmeyeceğim diyip de giden insan mı daha çok üzer, gideceğim diyen ve giden insan mı? Bu zamanları güzel geçirsek ve sonra gitse. Sonrasını sonra düşünsek. Buldum işte. İkincisi daha çok üzüyormuş. İnsan yalan seviyor çünkü. İnsan yalan sevmem diyor sonra kandırılmak istiyor.

İnsan yalanın adını sevmiyor.
Sonra gitmek istiyor.
İnsanlar yalan söyleyip söyleyip gidiyor bazen.

Söyle, gitmesinler.

Boşluk kötü boşluk.

2011-11-26T04:57:00.000-08:00

Bugün anladım ki, bazı durumlar dışında tabii, kafamın sürekli bir şeylere takılmasına sebep olan asıl neden boşlukta olmammış. Yani tek işim, okula gidip gelmek olduğu için can sıkıntısından düşüncelere, okumalara, dinlemelere yönelip hüzün üretiyormuşum.

Bunu anlamam için en sevmediğim ders olan coğrafyadan Tübitak'a girmem yetti. O belgelerle uğraşmak çok yoruyor beni ama çok da mutlu ediyor lan. Mutluluğu fotokopilerde, fosforlu kalemlerde buldum.

Şimdi kafam rahat mı? Rahat. Diğer dertlerimi düşünüp üzülüyor muyum? Hayır. O zaman yaşasın Tübitak, yaşasın dolu zaman!

Sınır lazım da koşul kısmında tereddütlüyüm.

2011-11-18T09:31:00.000-08:00

Bir ara hiçbir şekilde sınırlarımın olmadığını ve insanları koşulsuz sevemediğimi farkedip çok üzülmüştüm. O günden bugüne çok şey değişti zira artık birilerini koşulsuz sevmekten ölecek haldeyim.

Seviyorum çünkü koşul aramıyorum.
Ölüyorum çünkü benim de bir sınırım var.

Gerisi tabii ki yine bana hasret yine bana hüsran.

Çocuk.

2011-11-17T09:17:00.000-08:00

Birkaç aydır ne zaman annesinin kucağında bir bebek, sokakta koşturan bir oğlan, eteklerini sallaya sallaya yürüyen bir kız çocuğu görsem seviniveriyorum. Dünyanın en güzel şeylerinden biri olabilir çocuk sahibi olmak. Ama bir açıdan da o kadar korkunç ki.

Şimdi açık konuşmak gerekirse, bir kızım olmasını ve bana benzemesini çok isterim. Onun kıvır kıvır saçlarıyla oynarım. Sabaha kadar saçma sapan hikayeler uydururuz birbirimize. Ama sadece bu kadar değil ki. Büyüdüğünde benim gibi işlerle uğraşırsa onun için endişe ederim. Üstelik, bu bütün bunları yaparken benim ruhum bile duymaz. İçinden çıkıyor sonuçta, düşünsenize. 9 ay boyunca sadece o ve sen varsınız. İnsanın canı nasıl acır başına bir şey gelse.

O yüzden, sanırım bir çocuk bakabilecek yaşa gelene kadar bu konuyu evire çevire düşüneceğim. Çünkü dünyaya bir çocuk getirdiğimizde, bizim hayatımız onun hayatı oluyor ve benim hayatım yüzünden onun zarar görmesini istemiyorum.

2011-10-24T10:35:00.000-07:00

Sadece 1 sene rahat durabildim. 1 senenin sonunda eski karmaşama geri döndüm. Doğru yer doğru zamana inanmadığımı söylediğim için özür dilerim. Artık inanıyorum. Biraz pişmanım. Ne yapacağımı bilemiyorum.

Arkadaşlık çok zor mesele lan. Niye böyle.

2011-10-17T11:54:00.000-07:00

çok üşüyorum
çok üzülüyorum
üzülecek bi şey yok ama engel olamıyorum
üzülüyorum

wicked game

2011-10-16T05:19:00.000-07:00

Müzik dinleyerek ders çalışmak için masaya oturdum. Açtım itunes'u. Bıraktım shuffle'a.
Sonra. Ne oldu bilin bakalım. İçim yazma isteğiyle dolup taştı. Attım testi bir kenara.

Popmundo oynadığım zamanlarda bi adamla tanışmıştım. Sevgilisinden ayrılmıştı. Her gece çalışma masasının altına girip şarkı söylüyor, sonra da bunları bana yolluyordu. Nasıl seviniyordum, o şarkıları dinlemek nasıl hoşuma gidiyordu. Çok küçüktüm üstelik. O sıralar çok küçüksün deseler, "küçük değilim ben!!1" diyecek yaştaydım.

Aradan yıllar geçti sonra. Ben, coğrafya testi çözmeye çalışırken, shuffleda karşıma çıktı. Güldüm o halime. Çok saftım lan. Hala çok safım üstelik. Bazen sırf bu yüzden kendimi saklamak istiyorum. Olmuyor tabii. Kendimi dosyalara saklıyorum ben de. Konser biletlerinin, mektupların arasına. Herkesin bakmaya üşeneceği dolabın tepesine. Küçük şarkıların içine.

İşte bu kadar dostlarım. Size bunları anlatıyorum. Ama asıl komik olanı söyleyeyim. Biri bana çok küçüksün dediğinde, "küçük değilim ben!!11" diyecek yaştayım hala sanırım. Sadece ergenliğini farkında olarak büyüyen bir nesilin ekmeğini yiyorum.

Ve bugün okunmak için yazmadığımı farkettim.

2011-10-11T11:40:00.000-07:00

insanın kendisine itiraf etmekten korktuğu şeylerin olabileceğini düşünmemiştim hiç. oluyormuş. içten yakıyormuş canını. söylemen için, düşünmen için. sen hala neyi söylemen, neyi düşünmen gerektiğini bilmezken yanlış giden bi şeyler olduğunu hissediyorsun. iğne acısı gibi değil de -iğne sadece ilk anda çok acıtır- aşındırıyorlarmış gibi. sürekli. durmadan çalışan işçiler gibi.

ve tüm bunlara rağmen
hala
bilmiyorum.
aşınıyorum. iğne gibi değil.
can bu. acıyor.

2011-10-11T11:17:00.000-07:00

yakınlık-uzaklık kavramlarıyla ilgili çok ciddi sıkıntılarım var.
üstelik elimde bir fotoğraf bile yok, anılar yok. zaman, acıları sildiği gibi güzel şeyleri de siliyor.
gün geldiğinde hiçbir şey hatırlamamaktan korkuyorum. geçmişten çok korkuyorum, geçip gittiği için. bugünleri alsam, odamın bir köşesine saklasam. o dünya sonsuza kadar orda kalsa ve ben gelecekte istediğim zaman orda vakit geçirebilsem. ne geçmiş olsa, ne gelecek. çünkü ancak o zaman bugüne odaklanabilirim. hiçbir kaygım olmadan. ancak o zaman.

Başladı.

2011-09-19T11:09:00.000-07:00

Kafam çok karıştı. Mutlu olmamam için hiçbir sebep yok ama mutsuzum işte.
Okula gitmek istemiyorum, derslere girmek, not tutmak, sınavlara çalışmak. Sürekli bitmeyen bir yarışta yer almak istemiyorum. Erken kalkmak istemiyorum.
Benim tek derdim havuza giremediğim günler olsun istiyorum.

Çabuk atlatmam gerek.

2011-09-16T05:39:00.000-07:00

O kadar değişik şeyler oluyo ki, mutlu oluyorum. 3 gün sonra okul açılacak.
Uzun yazılar gelecek.

An.

2011-08-03T05:39:00.000-07:00

Yılın bu zamanlarını çok seviyorum. Çünkü her yıl, bu zamanlar hayatım temizleniyor. Hayatımda olması gerekenler bir tarafa, bana zarar verenler bir tarafa ayrılıyor. Dinleniyorum. Mutlu oluyorum.

Biraz önce oturup, eski yazılarımı okudum. Üzüldüğüm, sevindiğim şeylerin izlerinin ne kadar kolay silindiğini görünce şaşırıyorum. Hep anlık.

Ama an güzeldir. Yaşamayı seviyorum.

özg.ür

2011-07-21T14:09:00.000-07:00

Az önce balkonda oturuyordum. Bir anda bahçedeki tüm fıskiyeler çalışmaya başladı. Fıskiye sesi o kadar rahatlatıcı, o kadar huzur vericiydi ki dışarı çıkmaya karar verdim. Üzerimde sarı elbisem, ayağımda siyah şıpıdıklarla sitenin tüm yollarını dolaştım. Bir sürü yere gittim, birçok karar verdim, farklı farklı insanlar tanıdım ama kendimi hiç bu kadar özgür hissetmemiştim.

Yıllarca özgürlüğün ne olup ne olmadığını düşünmeme rağmen insanların özgürlük için sarfettikleri çabayı şimdi anlayabiliyorum ancak. Dünyanın en güzel ve en serin hissiydi.

Sevinç'i

2011-07-20T07:37:00.000-07:00

seviyorum galiba.

Sana şöyle söyliyim,

2011-07-20T07:32:00.001-07:00

Bu hayatta ailemden başka kimseye ihtiyacım yok.

Garip.

2011-06-21T14:59:00.001-07:00

Bazı insanlar var. Çok sevdiğim. Hayatlarındaki en ufak ayrıntıları biliyorum. Kahvaltıda ne yediklerini, en sevdikleri renkleri, en sık giydikleri tişörtleri. Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorlar ama. Anlatmaya fırsat olmuyor hiç.

Sonra bazı insanlar var. Hayatımdaki en ufak ayrıntıları biliyolar. Bütün gün ne yaptığımı, köpeğimin isminin neden köpük olduğunu, ne zaman balkona çıktığımı bile. Ama onlar hakkında hiçbir şey bilmiyorum. Sanırım anlatmaya fırsat olmuyor.

2011-06-19T16:21:00.000-07:00

istediklerinin gerçek olması var
ama hepsi de değil
belki de en olması gerekenleri, en kirletilmeyecekleri
ama güzeller

2011-06-10T14:51:00.000-07:00

Birisi senin hayatına girmek için çabalıyor, sonra tam sen ona alıştığında sıkılıp uzaklaşmaya başlıyor diye küfredecektim ki, aynı şeyi bir başkasına yaptığımı farkettim.

ADALETLİ DÜNYA.

rüya.

2011-06-10T04:22:00.000-07:00

Rüyamda beni "çocuklar" kelimesindeki -lar ekinin yapım eki olduğuna ikna etmeye çalışıyolardı. Onun çekim eki olduğuna kimseyi inandıramadım. "Peki ya sözcüğün kökü nerde? Neerden türemiş?" dediğimde susup suratıma bakıyorlardı. Yine de vazgeçmediler ona yapım eki demekten. Bilinç altım böyle yanlış şeyler biliyorsa üzülürüm ama. Çok üzülürüm....

ama olacak

2011-06-01T13:17:00.000-07:00

çünkü bazen ne yaparsan yap elindekinden fazlası olmuyo. sanki bi yerde sıkışıp kalmış da o yüzdenmiş gibi hissediyorsun ama olmuyo. olması için yüzlerce neden sıralayabilirdim ama kimse istemedi.

yeterince çabaladım en azından. mesela eve geldim, msnde oyalandım yetmedi gittim uyudum saatlerce yetmedi msne geldim, sevinçle konuştum, kral oyun açıp oyun oynamaya bile çalıştım ama olmadı, film izleyeyim dedim olmadı gittim günlük yazmak istedim anlatacak bir sürü şeyim vardı ama takatim yoktu yine olmadı gittim bari kitap okuyayım dedim beni konuşturmaya çalıştılar olmadı olmadı olmadı olmayacak da daha zaten çünkü sıkılıyorum ben sıkılınca her şey ters gidiyo sanki. dünyanın en güzel şehrinde en güzel yatağında en güzel sabahına uyansam bile sıkılınca hiçbir şey

olmuyo

2011-05-31T14:35:00.000-07:00

sadece onu sevmiyosun ki bir sürü insan var

en

2011-05-29T07:56:00.000-07:00

sevmelerimdin bazen.
ne sık sık, ne hiç.
uçan kuşları görmem,
çimlerde uyumamdın
senin ellerindi yağmurlar bazen,
bazen küçük nefretindi
verdiğin acıydı,
ayağıma vuran ayakkabı gibi.
bazen çok güzeldin
köpeği seven kedi gibi
korkardım ben,
uysal anına denk gelebilmekti hayat
mucizevi ama beklenen bir dokunuşu hissedebilmek
sen benim sevmelerimdin.
güzeldi sevmelerim.
ama bazen.

Yazmak lazım.

2011-05-29T07:52:00.000-07:00

Blogger'a ilk geldiğim günü hatırlıyorum. Dilara blog açmıştı. Çikolata Kız'dım o zamanlar. Hep, yazmak için bir konumun olmasını bekledim. İyi yazıp yazmadığımı bilmiyordum. Ama yazıyordum. Şimdikinden tek farkı, o zamanlar içimden geleni yansıtabilmemdi. Şimdi, içimden gelen onca şey olmasına rağmen anlatmak istediğimde kitleniyor.

Bir sürü yazı yazdım. Gün içinde bunu yazarım, bunu çizerim dedim. Ama şimdi niye olmuyor anlamıyorum. Şimdi neden eskisi gibi bahsedemiyorum, eskisi gibi heyecanlanamıyorum bilmiyorum. Buranın tadını uzunca süre almış biri olarak bırakmak çok zor geliyor.

Yazamadığım zamanlar için, günlük tutmaya başladım ama.
Bu sürecin en işe yarar yanı bu oldu sanırım.

2011-05-22T02:40:00.000-07:00

Çok hata yapıyorum ama insanları anlamanın başka yolu olmuyor

2011-05-20T12:35:00.000-07:00

Aylardan Mayıs. 8 aya rağmen bitmiyorsa...
Ben galiba aşığım.

2011-05-19T10:02:00.000-07:00

Doğum günüme 16 gün kaldı. En sevdiğim gündür doğum günüm. Hiç önemli biri olmasan bile o gün herkes için önemlisindir. O gün yüzün ne olursa olsun güler. Böyle olmak zorunda değil, ama böyle olsa daha iyi olur.

16 gün öncesinden heyecanlanmak? Sadece tek bir nedenim var aslında. Keşke söyleyebilsem.

baz.

2011-05-10T13:15:00.000-07:00

hani bazen bir şeylerin daha iyi olması için çabalarsın.
sonra çabalamasaydım da iyi olur muydu diye düşünürsün. işler kötüye gittiğinde çabalamasaydım daha mı iyi olurdu dersin. ve bu döngü böyle devam eder.

işte bazen bu benim ağzıma sıçıyor.
ama sadece bazen.

2011-04-03T04:13:00.000-07:00

Senenin başında Sevinç bana "bu sene her şey çok güzel olacak" demişti.
İnanmıştım, inanıyorum. Böyle de devam eder sanırım.

Ama gerçekten öyle mi?

2011-03-19T08:23:00.000-07:00

Bir şeyleri düzelteyim derken bozma ihtimalini düşündün mü hiç?
Adımlarını hep ona göre atman gerekir. 3 adım sağ, 2 adım sol olamaz hiçbir zaman. Dengede durmak önemlidir. Değişiklik ve denge, iki zıt kavram değildir. Birbirileriyle uyum içinde olmak zorundalar. Dikkatli olmalısın, bir değişiklik yapıp gidişatı düzeltmek istediğinde dengeyi bozabilirsin.

O yüzden bırak. Nasıl olması gerekiyorsa öyle olsun.

Bu kadar da netim.

2011-02-25T11:36:00.000-08:00

Taktikçi insanlar kendilerini belli ederler. Ve ben taktikçi insanları sevmem.

2011-02-24T09:53:00.001-08:00

Kesinlikle anlam veremiyorum.

İncir Reçeli

2011-02-19T12:34:00.000-08:00

Şu hayatta ego diye bir şey var kabul ediyorum ama "başkalarının sana yapmasını istemediğin şeyi sen de yapma" cümlesi dünyanın en mantıklı cümlesi. Bazen empati kurarken ölecekmişim gibi hissediyorum ama sonra geçiyor.

Neyse ne diyorduk. Hah. Egolarımla bu cümlenin çeliştiği yağmurlu bir günden merhaba. Bugün kurstan sonra Ozan, Sevinç ve ben Alsancak'a gittik. Coco Loco falan derken vakit geçti. -Zaten eminim eğer İzmir'de yaşamıyorsanız bile bir gün İzmir'e geldiğinizde "Coco Loco lan anaa" diye bir tepki vereceksiniz bu kadar yazıdan sonra. Hayır reklam almıyorum.- Ozan'ı çok özlemişim bi kere. Geçen seneden beri görüşmüyoruz. Nihat Doğan taklidi yapıp beni "hieihihiieiheeğahe" diye gülme krizine soktuktan sonra Oğuz ve Tuna geldi İncir Reçeli'ne gittik.

Filmle ilgili öyle bir beklenti oluşturmuşum ki filmde büyük bir olay bekledim. Hani gerçek bir olay böyle yıksın geçsin. Yok. Olmadı. Gerçi bu Ozanla ilgili de olabilir yanımda bana komiklik yaptığı için arada dalga geçip durduk.

Sonra yağmur altında şemsiyelerle yürümeye çalıştık falan. Yağmur yağacağını bile bile bot giymemem de benim tercihimdir.

Blogları gizli tutamama, tuttukça ifşa etme, ifşa ettikçe gizlemeye çalışma gibi sorunlarım olduğundan daha fazla yazabilecekken yazamıyorum yine. İçimde kaldı.

Neyse ki İncir Reçeli güzeldir.

2011-02-14T14:23:00.000-08:00

Sabahları kalkıyorsun. Sana gülümseyerek günaydın diyen biri oluyor.
O olmasaydı kahvaltı yapmak bile istemezdin.
1 hafta hiç dışarı çıkmadan evde oturabiliyorsun onunla. Kahkaha atıyorsun sabaha kadar. Baban gelip sessiz olman için uyarıyor seni. Ama umrunda değil. Nasıl olsa birlikte kısık sesle gülmeye devam edersiniz.

15 gün boyunca arada tartışsan da gerçekten sevdiğin birinin kokusu odana siniyor.
Ve sen sabah onu sevdiğini söyleyerek gittiğin okuldan çaresiz dönüyorsun. Onun, ablanın, başka şehirde olsa bile hep yanında olduğunu biliyorsun. Ama yetmiyor. Nasıl yetsin.

Kokular bazen gerçekten acıtıyor.

şıpıdık öldürmeli. meli.

2011-02-13T11:08:00.001-08:00

Cumartesi günü Aşk Tesadüfleri Sever'e gittim. Gerçekten ağlamalı filmmiş. Beni ağlatan şey esas kız ve esas oğlanın yaşadıkları trajik olaylar değil yalnız. Özgür'ün babasının ses kaydı. O durum. Ailevi şeylerden daha çok etkilendiğimi kanıtlamış olduk böylece. Kayıtlara geçsin.
Buna ek olarak filme gitmeden önce bir köşe yazısı okumuştum. Jeux d'efants ve Aşk Tesadüfleri sever karşılaştırılıyordu. Baya bir etkilenme olduğu kesin. Yine de güzeldi.

Ayrıca biri bana engel olmazsa servetimi ojelere harcamaya devam edeceğim ve bu beni çok korkutuyor. Yeni renk üretimi durdurulmalı.

Ve tabii ki başlığımın konuyla alakası yok. Ne sandın.

2011-02-08T14:38:00.000-08:00

Tüm olumsuz duygulara rağmen,
"ilk defa böyle hissettim" diyip gülümseyebildiğin için şanslı say kendini.

Analog Stalk

2011-02-06T07:01:00.000-08:00

Evde analog bulmuştum bir aralar. Emektar belki bebekliğimi bile görmüştür. O denli eski bir şey. Film taktım, bir sürü şey çektim. Bugün hava çok güzeldi özellikle balkonumsu camımdan çektim. Çok merak ediyorum nasıl çıkacaklar. Veya çıkacaklar mı tabii öyle bir durum da var şimdi.

Bir de aklıma her yeni tanıştığım insanların yüzünü çekme gibi bir fikir geldi ama bir sürü insan bir sürü anı biriktiğinde stalker olmaktan korktum. (Naber Ezgi? Stalkerlık nasıl gidiyor? Benim işim bitti.)

Mutluyum.

Yazsan rahatlarsın.

2011-02-02T14:13:00.000-08:00

Bazen ne düşündüğümü yazamıyorum. Yazıp, silmek. Yazıp, silmek.
Kitleniyor insan.
O çok kötü işte.

For What It's Worth

2011-01-30T12:03:00.000-08:00

Durumla ilgili başlık bulabilmenin sevincini yaşıyorum şu an. The Cardigans şarkısı kendisi. Çok güzel lan.

Neyse konuya geçiyorum. Bugün anladım ki, 1 saat boyunca Alsancak'ta tek başıma dolaşabiliyormuşum. İlk başta ciddi bir moral bozukluğu yaratıyor ergen bünyeye ama sonra kitapçıya girip kendini kaybediyorsun. İki eline 43095840584 kitap alıp hepsinin arkasını okuyorsun. "Onda bunda şundadır..." diye başlayan tekerlemelerle birisini seçip, bir dahaki sefere almak üzere ordan uzaklaşıyorsun.

Bir de tek başıma olduğum zaman kendimi inanılmaz savunmasız hissediyorum. Sağım boş, solum boş. Böyle ne bileyim. Garip oluyor. Ha bak şey var bir de. Normalde sevdiğim biri olsa bile, bir yerlerde karşılaşınca insanlarla geriliyorum. Neden bilmem. Çok rahatsız oluyorum bu durumdan. Koşarak uzaklaşıyorum.

Neyse ne diyorduk. 1 saat rötardan sonra Sevinç gelebildi. Bu Sevinç'in beni ikinci bekletişi lan. Bağışıklık kazandım artık. Oturdum kitap okudum falan. Ne yapayım. İşin kötü yanı, ne zaman böyle bir durum olsa birimizin kontörü olmuyor mutlaka. Sevinç'in de smsi yoktu işte. Sürekli otobüsün geldi mi diye aramak zorunda kaldım. Bilmiyormuş da nerde ineceğini. Nitekim yanlış yerde indi garibim. Onunla kavuştuktan sonra da, mutlu son zaten. Yemek falan yedik. Dolaştık. İşte. Bir gün de böyle geçti. Ayrıca belirtmeden geçemeyeceğim ki, pazar günleri Alsancak çok sıkıcı. Daha az insan oluyor böyle. Ben kalabalık severim.

Şanslı günümmüş ama. Otobüs hemen geldi. Otobüsten iner inmez dolmuş geldi falan. Sonra eve geldim. Bir baktım her yerde linkler uçuşuyor. Büyük Ev Ablukada'nın konseri vardı sitelerinde. Allahım nasıl güzel bir şeydi o. Canavar Banavar'a da ergen öpücüğü yollamak istiyorum izninizle. Şey gibi hissettirdi geyikler falan "bekleyin kanka ya ben de geliyorum" diyip onlarla Taksim'de gezebilecekmiş gibi.

Yarın da ablam geliyor zaten. İstanbul'dan döndüğümden beri tamı tamına eğlenebilicem şükürler olsun ki.

Bu kadardı.

Ortak.

2011-01-21T11:51:00.000-08:00

Bu sandığın gibi bir şey değildi. İki ayrı yol, ne kadar sürerse sürsün aynı yere çıkmayı başarırdı. Ortak nokta denirdi buna. Okunmuş kitaplar, dinlenmiş şarkılarla ilgili bir şeydi. Söylemek istemediğin zaman bile hissettiklerinin aynı olması. Sen yine de bütün gün oturup dolunayı beklemektense, güneş batarken koşmayı yeğlerdin.

Şaşılacak bir şey yok. Kış yine gelmiş işte.
Bu hayatta kaderler bile ortak.

2011-01-19T08:10:00.000-08:00

Şu an annesinin kucağına koşan çocuklar gibi İstanbul'a koşmak, eteklerinden çekiştirmek istiyorum.

Confusion.

2011-01-16T10:49:00.000-08:00

Benim bu aralar çok sık kafam karışıyor, kafam karışınca canım sıkılıyor, canım sıkılınca film indiriyorum, film indirince de ard arda izliyorum hepsini. Sonra, hollywoodtan fırlamış gibi evin içinde dolaşmaya başlıyorum. Zaten iki günde toplam 3 film izledim. Dün Black Swan bugün de Edward Scissorhands ve Breakfast at Tiffany's. Üçünü de çok sevdim ama en çok Black Swan. İnsanın en kötü düşmanı kendisidir çünkü.

Her neyse ne diyordum, hah. Cuma günü Redd konseri vardı ve gidemedim. Tam gidiyordum ki hayal kırıklığına uğradım. Ertesi gün de geometri kursundan önce konser muhabbetine maruz kaldım. Çok üzülüyorum.

Ayrıca sizin de sesiniz soluğunuz çıkmıyor. Özge'ye kitap önerelim, film önerelim, müzik zevkimizi paylaşalım. Hiiç yok. Hiç.

Gidiyorum ben.

2011-01-16T10:32:00.000-08:00

Biz coğrafyayı "çakıl taşının coğrafyadaki adı konglomeradır. sokakta gördüğünüzde bak bu konglomera diyerek hava atabilirsiniz. ehehe." cümlelerini duya duya öğrenen insanlarız.

2011-01-14T15:30:00.000-08:00

Bir insan yaptıklarından, söylediklerinden nasıl emin olamaz bunu pek anlayamıyorum. Ama bir sevinip, bir üzülmek dünyanın en yorucu şeyi. Her şeye rağmen hayat güzel diyorsam çoğunlukta güzel şeyler oluyor anlamına gelir ama ben cidden yoruldum lan. Hani bir yerden sonra "eeeeeeeh yeter be." falan diyorsun ya şu an o durumdayım. Sıkkınım. Uykum var. Öfs.

2011-01-12T14:12:00.001-08:00

Hayat gerçekten çok güzel.

Tren geliyor.

2011-01-11T10:23:00.000-08:00

Yanlış yer ve yanlış zaman diye bir şey olduğuna inanmıyorum. Şu anda bu yazıyı yazıyorsam, böyle olması gerektiği için yazıyorum. Kalabalık bir caddede 3 sene sonra karşına çıkacak kişinin yürüyüp yürümediğini bile bilmiyorsun. Belki de ona tanıdık geldin. El salla. Görüşürüz de. Elbet görüşeceksiniz.

Ve yeri gelmişken, bir silgi almak için 5 kırtasiye dolaşmış biri olarak rahatlıkla söyleyebilirim ki, boşa harcanmış vakit diye bir şey yok. Gereğini yerine getir ve kendini özgür bırak.

Her şey elbet rayına oturacak.

2011-01-10T07:52:00.001-08:00

Bir şeyler olabilir. eğer fırsat verilirse.

2011-01-05T13:02:00.000-08:00

Eve yürürken sonbahar yapraklarına basma yarışması yaptım. Kendimle yarışıyordum ve ben kazandım. Bazı masallar mutlu sonla bitmese hiç olmayacak bu. Keşke hep bitse ama bitmez ki. İzin vermezler. Aynı kişiler benim ağaçlarımı, kedilerimi, güneşimi, köpeklerimi, çiçeklerimi, taşlarımı çaldılar. Konuşamıyorum artık onlarla. Kim şizofren olmak isteyen birine sataşır ki. Biraz başım dönüyor. Dönüyor. Kaybettiğim kediyi çöp konteynırının yanında buldum. Ne zaman mutsuz olsam kedi karşıma çıkıyor. Beni evime kadar geçirmeden bırakmıyor. Üstüne onunla konuşmasam olur mu? Olmaz. Çöp konteynırı demişken size Joel'dan bahsetmek isterdim ama kimse anlamadı şimdiye kadar. Biraz korkuyorum. Ya çöp konteynırını kıskanırsam?

Eminim ona böyle hitap ettiğimi duysa üzülürdü.
Üzülme. Sadece biraz başım dönüyor.

"Yeni yılın ilk yazısı ekieki"

2011-01-02T05:00:00.000-08:00

Tamam, kabul ediyorum bir ara ciddi ciddi "bir liselinin günlüğü..." kıvamına gelmişti blog. Ama "duygusal kızın aşkla ilgili çiztittirdikleri..." olmasından daha iyiydi. O yüzden, öyle işlere tumblrdan devam edeyim ben yine. Burası günlük olarak kalsa da olur.

Ayrıca şu an yeni yılın ilk yazısını yazıyorum. Evet, aynı muhabbete girdim ben de. "Yeni yılın ilk bilmemnesi ekiekei" Eki eki de nasıl bir gülüş tarzıdır. Her neyse.

Tabii ki ben de radikal kararlar aldım. Mesela 2011'in de özetinde sırf İstanbul olmasın diye bu okul vakti daha güzel, daha eğlenceli, daha dıptıs geçsin istiyorum. Tam şu an Mem bana "can alıcı bakışlarıııı gözüüündeeğğ gözündeeğğ" diye başlayıp "kamon beybi çek it auğğt" diye biten bir şarkı söyleyip attı. Konu dağıldı. Hah, mesela Kaan'ı kullanayım bundan sonra. Hazır tiyatro sever biri varken. Gitmediğim kabahat. Kendimi de Coco Loco'dan kurtarısam mesela, Sevinç de daha fazla bağlanmadan, birlikte çok güzel yerler keşfedebiliriz. I am an addict. Yani daha ne diyeyim.

Ayrıca bir daha kimseye mektup atmamaya karar verdim. Tamam, Ezgi'ye mecburen atacağım. Kız kabullendi mektuplarımı. Ama yoo yoo. Sana olmaz. Sen kendini biliyorsun.

Bu yazı gittikçe mantıksız bir hal almaya başladı çünkü Betül beni arayıp çocukluk anımı anlattırdı. Sonra onunla 2010'dan falan bahsettik. Ayrıca geçen gün birisiyle yaptığım konuşmadan anladım ki, gerçekten üstesinden geldim çoğu şeyin.

Bitti.

son

2010-12-29T12:46:00.000-08:00

mihrimah, bereket, istanbul, zincire vurulmuş, esra hoca, tophane, shakespeare, on adımda unutmak, murat, irem, kedi, waffle, otobüs arkadaşlığı, perla, kaybetmek, yeldem, umutcan, türk sanat müziği, çarşamba, çarşamba, çarşamba, kazanmak, metro, ev, yiğit, tumblr, eren, ankara, o, mektup, kraliçe lear, my chef, martı, askerlik, hazal, rumeli, 3 gün.

Bunlar benim yılımın özetiydi.

Seni sevdim 2010.

Bebek.

2010-12-26T12:45:00.001-08:00

10 dakika önce dünyanın en tatlı ikizlerinden biri benim kucağımda uyuyakaldı. Birlikte çizgifilm seyrediyorduk. Sonra annem içeriden "kalkıyoruz" diyince "biz gidiyoruz" dedim ve hala uyanık olan Çınar "yaaaaa öööööf" dedi. Sarıldı bana. Öptüm cork cork diye.

Kedileri, köpekleri, kuşları sevdiğimi zaten biliyordunuz.
Ama böyle şapşal veletleri de çok seviyorum.

2010-12-18T16:20:00.000-08:00

Kız saçını arkaya attı. Saçını arkaya atışı sıradan bir hareket değildi. Onu seviyordu çünkü çocuk bunu biliyordu. Kızın asıl istediği, başını çocuğun omzuna yaslamak ve saçının okşanmasıydı. Çocuk kızı kendine doğru çekti, burnunu öptü ve saçlarını okşamaya başladı. Şimdilik sadece ıssız bir sokakta, saat sabahın dördü olmasına rağmen, kaldırımda oturuyorlardı. Birazdan çocuk çok da güzel olmayan sesiyle kıza ninni gibi bir şarkı söyleyecek, onun sakinleşmesini sağlayacaktı. Kalın, güçlü sesi ilk defa bu kadar yumuşak gelecekti kıza.

O gün en derin uykusunu uyudu kız. Kulağında ninnisi.
Sevilirken uyumanın tadını çıkardı.
Bebek gibi.

2010-12-11T10:13:00.000-08:00

Cuma günü sabah okula giderken o kadar güzel bir kediyle karşılaştım ki. Özünde tekir ama sırtında sarman izleri var. Sarı sarı kırçıllar böyle. Gözleri işte masmavi. Beni arabaya kadar takip etti. Onu bırakıp okula gitmek üzücü geldiği için "bekle beni burda. akşam gelicem olur mu?" dedim ve arabaya bindim. Akşam döndüğümde mutsuzdum. Kafam dağınıktı. Birden, "miiiiv" diyerek yanıma gelen birini duydum. Oydu. Resmen beni beklemişti kapıda. Elimi koklattım önce. Bak, ben iyi biriyim demek için. Bazen insanlara da bunu yapabilmek istiyorum. Ardından kedi sever gibi onları sevebilmek için. Sevdim kediyi. Sonra ben apartman kapısına girene kadar beni takip etti. Ve döndü gitti.

Keşke elimde bir fotoğraf olsaydı. Bir kediden şefkat görmüş gibi hissediyorum kendimi.

Ve ben bunu istemem.

2010-12-10T08:46:00.000-08:00

Koşan atlar, patlayan bombalar, rüyasında noel baba gören çocuklar, hep erken kalkanlar, hiç uyumak istemeyenler. Hayat o kadar farklı ki, iki saniye önce sana bakan gözler, iki saniye sonra "bir keresinde onunla..." diye başlayan cümlelere ait olabilirler.

karıncalar bilmeden severler

2010-12-03T13:57:00.000-08:00

Kitap okumak sıkıcı değil. Eğer kitabı birilerine okuyorsan, hiç mi hiç sıkıcı değil. Tonlamaya dikkat etmek aynı zamanda anlamaya çalışmak, karşındakinin tepkilerini takip etmek. Yazarın seçtiği kelimelere birlikte aşık olmak sıkıcı değil zevkli.

2010-12-01T12:12:00.001-08:00

Ne yapacağımı bilemediğim zamanlar oluyor.

2010-11-24T13:08:00.000-08:00

Dün arkadaşlarımla "kıskançlık" yüzünden tartıştıktan sonra, yıllardır nerde hata yaptığımı anladım. Meğersem, insanlar birbirlerini kıskanarak, trip atarak değerlerini kaybettiriyorlarmış. Bir dahaki küskünlükte umursamıyormuşsun onları. Bu, geçen sene ve bu senenin başında yapıp kaybettiğim çoğu şeyin açıklaması. Ama ben yine de tüm suçu üzerime almayı falan düşünmüyorum. Sonuçta, arkadaşlık meseleleri gerçekten karışık.

Düşündüm de, birgün bir duyguyu yok etme şansım olursa o kesinlikle kıskançlık olacak. Aslında her şeyin altında yatan mantık buymuş.

Bütün bunların yanında hayat çok güzel. Mesela, kötü olan şeyler düzeliyor. İsteklerim birbir gerçekleşiyor. Dün çok çok kötü geçtiği, her şey üst üste geldiği için kızdığım ve söylediğim tüm sözleri geri alıyorum bu yüzden.

Bir de kendime not: Sakın her şey çok kötü gittiği için "bundan daha kötüsü başıma gelemez" deme. Emin ol en geç yarım saat sonra geliyor.

Amaç

2010-11-22T10:39:00.000-08:00

Çevremdeki insanlara baktığımda karşılaştığım amaçsızlıkları sinirimi bozuyor. İnsan bundan sonra ne yapabileceğini neden düşünmez? Hayal kurmayı, planlar yapıp onları bozmayı neden istemez anlam veremiyorum. Nasıl bir fikir oluşmaz kafalarında. Sürekli beklediğimiz, yaşamaya çalıştığımız gelecek için sıradan bir şeymiş gibi bahsetme fikri canımı acıtıyor.

Bu onların umutsuzluğunun mu, yoksa benim fazla hayalperestliğimin mi bir kanıtı bilemiyorum. Yaşıtlarımı bırakıp, daha büyüklere baktığımda, alışılmış bir hayat görüyorum. Amaçsız insanlar büyüyor, işsahibiolevlençocuksahibiolbüyütevlendirtorunsahibiol şeklinde süren amaçsız yaşamlarına devam ediyorlar.

Veya bir insanın amacı bu döngülerden oluşabilir mi? Sadece evlenmek veya sadece çocuk sahibi olmak için gelebilir mi dünyaya insan? Bir kadın mesela. Hergün aynı saatte, aynı insanlara, çoğu günler aynı yemekleri yaparak nasıl yaşayabiliyor? İnsanların sınırları yok muydu?

Bense, bunlardan bahsettiğim halde, amacıma yönelik hiçbir şey yapmıyorum. Amacıma yönelik alanda bile okumuyorum.

Komik.

2010-11-22T10:38:00.001-08:00

Köpük'e biraz ondan bahsettim.

2010-11-18T04:51:00.000-08:00

Sırf ben gidiyorum diyip İzmir'e dönebilmek için bile reşit olunur.

Artık günlerim mandalin soymakla geçmiyor.

2010-11-06T15:03:00.000-07:00

Bu aralar sürekli geziyoruz. Sürekli bir etkinlikler bir şeyler. İşte günler böyle güzel geçerken, saçlarımdan çok sıkıldım. Yakında popoma gelecek olan saçlarıma yarın makas değecek. Herkes kestirme diye kıçını yırtıyor ama sürekli kurutmaya çalışıyorum ben bunları lan. Cidden zor yani.

Yalnız, 2010 baya güzel bir yıl. 2009'un izleri devam ediyor falan tamam ama, yani çoğu ilkimi bu sene yaşadım. Hepsi de harika şeylerdi. Ve yaşamaya devam ediyorum. Dün akşam Alsancak'ta Sevinçle dolaşmak baya güzeldi mesela. Kısafilm festivaline diye gidip, festivale girmememiz harikaydı tabi o ayrı mesele. -Olaya bak ama. İlkim diye bahsettiğim şey, AKŞAM ALSANCAK'TA DOLAŞMAK. bloğun adını değiştirip, "bir liselinin günlüğü...." yapsam yeridir.-

Ve bir de şey. Yolda giderken insanlara adres sormaktan hiç çekinmediğimi farkettim. Ne zamandan beri böyleyim, bilmiyorum. Eskiden utanırdım sanki.

Ayrıca bundan sonra yolda gördüğüm çoğu şeyin fotoğrafını çekicem. Kendime söz veriyorum, evet.

2010-11-04T08:42:00.001-07:00

Hırs kötü bir şey. Aklınızda bulunsun, hırslanmayın.

Yemesi de kolay.

2010-11-02T08:52:00.000-07:00

Mandalinin elde bıraktığı kokuya bayılıyorum.

Farklı.

2010-10-31T14:35:00.000-07:00

Bundan sonra hissettiğim, düşündüğüm her şeyi bir sonraki adımı planlamadan söyleyeceğime söz veriyorum kendime. Bu şekilde yaşadığım pişmanlık diğerinden daha ağır olmayacaktır. En azından şimdi kendime yabancı olmak gibi duygular içerisine girmeden "tüh be." derim. Derim ve geçer.

İnsanlar, inceliyor, ayrıntılara takılıyor, düşünüyor, planlıyor, uygulamaya koymakta zorlanıyor veya en kısa yoldan yalan söylüyorlarsa bu benim suçum sayılmaz. Ben sadece yanlış kararlar veriyorum. Çok yanlış kararlar.

Bu yaptığım nasıl saçmalık ama. Yazarak, müzik dinleyerek. Birilerine anlatmak için yanıp tutuşarak geçireceğim bu geceyi. Yapmam gereken hiçbir şeyi yapmayarak. Vay canına. Peki yarın ne oldu dediklerinde ne diyeceğini düşündün mü Özge?

Allah aşkına. HİÇBİR ŞEY OLMADI Kİ. Bir şey olmasını beklemedim. Ve bir şey olmadı. Kendimi bok hissetmemdeki amaç ne işte. Kendime kızıyorum. İnsan en çok kendisine kızar. Bunu farkında olarak. Peki, insan en çok kendisine kızar, ama neden haklı çıktığında? Haklı çıktın işte. Eğer haklı çıkarsan doğru kararlar almışsındır. Burdaki yanlış ne?

Ya da bunların hepsini siktir et gitsin. Umrumda değil. Kendi içimde yarattığım paradokslara neden kızıyorum bilmiyorum. Kendime kızıp, insanlara kızmışım gibi davranıyorum ki bu benim ayrıca üstün zekam falan olmalı.

Bu yazının sonunda bile, aslında ne demeye çalıştığımı anlatamadığımı farkediyorum ya. Yazık. En çok da ona yazık.

boğğk.

2010-10-31T14:20:00.000-07:00

Kendimi neden bu kadar bok hissettiğimi bilmiyorum. Ama ne kadar bok hissettiğimi biliyorum.
İçim gıdıklanıyor, yapmam gereken şeylerin hiçbirini yapmıyorum ve mal gibi bilgisayara bakıyorum.

Bazı insanları kolayca silebiliyorken, bazılarını neden silemediğimi bilemiyorum.

BOK.

Ps. bu şarkıyı bok linkiyle vermeseydim keşke lan. neyse.

Mavi Şemsiye.

2010-10-14T14:15:00.000-07:00

Okula giderken şemsiye almayı unuttum sanıyordum sabah. Ta ki arabanın torpido gözünde biri siyah biri lacivert iki şemsiye bulana kadar. Aldım, ikisini de inceledim ve lacivert olanı kaptığım gibi okula girdim.

Şemsiyem olunca yarım saatlik yolu yağmurda yürüyecek kadar bile cesaretim oluyor. Ki ben yağmurdan pek haz etmem. Sonuçta güneşli hava insanı hep mutlu etmeyi başarmıştır.

Neyse, diyeceğim o ki, ben çok şanslı bir kızım.

2010-10-11T11:32:00.000-07:00

Aslında ihtiyacım olan tek şey koyu renkli bi temaydı. Ama yeni temalarda çok seçenek olması bi işe yaramıyor. Yine de bu hoşuma gitti.

Ayrıca insanların çoğunun ekim ayında doğduğunu farkettim. Doğmak güzel şey de insanlara ne hediye alacağım bilemiyorum bazen.

Bazen çok korkak oluyorum.

2010-10-05T14:14:00.000-07:00

Hatta o kadar korkuyorum ki,
Öğretmen veya tercüman mı olsam, hayatım sakinlik içinde İzmir'de geçse diye düşünüyorum.

Ama sonra, kendi kendime salaksın diyorum.
2 sene sonra İstanbul'da. Mimar Sinan- Sinema Tv'de diyorum.
Geçiyor.

2010-10-05T14:09:00.000-07:00

Sanıyorum ki, ömrümün sonuna kadar arkadaşlık ilişkilerini anlayamayacağım.
Bir an önce istediğim yere gelmiş, yıllardır beni bırakmayan dostumla oturup kahve içerken kızımın yaptığı resimlere bakmak istiyorum. Eski günleri hatırlamak falan. Ama sonra vazgeçiyorum.

Çünkü, şey. Kızıma resim yapmayı öğretmek için yarınki resim dersiyle ilgilenmem gerekiyor.

Pala Bıyık

2010-09-17T11:49:00.000-07:00

Dövme yaptırdım. Nasıl durduğunu deneme amacıyla. Ama nasıl sevdim nasıl sevdim. Yakın zamanda kalıcısını yaptırmayı düşünüyorum bir terslik olmazsa.

Pala Bıyık fan kılab açıcam kendime. Gözünü sevdiğim. Aaeğaeğa bak yaaa. Çok tatlı.

Nabers?

2010-09-14T14:42:00.000-07:00

Sağ tarafta adım yazıyordu ya. Artık yazmıyor. Çünkü burayı daha fazla kullanmak istiyorum. Gizli gibi olsun. Birçok kişi biliyor bloğumu zaten( Naber Merve? Sır saklar mısın?) ama, olsun. İdare edicez bir şekilde.
En son İstanbul'dayken yazmışım ama döneli baya uzun zaman oluyor.
En son İstanbul'a gitmek zorunda olduğuma karar vermiştim. Üniversite için yani.
Ayrıca, bugün anneannem ameliyat oldu. Kalbinde pil vardı, o değişti. (Bir daha Duracell mi taktılar eheheh gibi bir espri duymak istemiyorum lan. Komik değil bi kere. sdgshg) O yüzden bu hafta evin hanımı gibiyim. Birilerinin sürekli yanında kalması gerekiyor. Ben de evi çekip çeviriyorum. (bkz: mübalağa sanatı. bkz: benim blogum.)

Şimdilik bu kadar galiba lan. Daha sık yazarım sonra. Öptüm.

Sıcak.

2010-07-19T04:06:00.000-07:00

Hala İstanbul'dayım. Aşık olasım var.
Hava bu kadar sıcak olmak zorunda değildi. Evimi özledim biraz. Köpeğimi de çok. Yatağımı özledim. Kendi düzenimi özledim aslında.

Birkaç gündür düşünüyorum. İstanbul gerçekten hayallerimin şehri mi? Bilmiyorum.
Çok büyük. Çok kalabalık. Olmak istediğim yer İzmir sanırım. Ama bir şeylere ulaşmak istiyorsam, İstanbul'da olmalıyım. Hoş, ulaşmak istediğim şeyler aslında gerçekten istediğim şeyler mi onu da bilmiyorum lan. Resmen, bir karar verme sürecine girmişim.

Bir şey diyim mi.
Para kazanmaya başlayınca ilk işim bu eve klima almak olacak. Umarım, birisi benden önce davranır.
Çünkü, bu sıcakta karar vermek de çok zor lan.
Hmpfs.

Zaten ne zaman telefonla konuşsam kapatamıyorum.

2010-06-25T10:23:00.001-07:00

Bir haftadır alışverişin dibine vurdum genşler. Size fotoğraflarla gelirdim ama, malum. Birden bire moda bloguna çeviririm valla. Yaparım bunu, bilirsiniz.

Bir Mangoyu talan edemedim. Onu da artık bir ara ederim. Uzun bir süre alışveriş yapmayı düşünmüyorum. Zira çok yoruldum bu hafta.
Ha, başka naptım da yoruldum. Yapmadım lan. Sabah 4lere kadar oturup 2de falan kalkıyorum.
Bu yani. Alışveriş dışında hayatımda olan olaylar bunlar.

Film, kitap falan. Ama bu bilgisayardan kalkamıyorum oturunca. En başından okuyup, izlemeliyim.
5 Temmuz'da da İstanbul yolcusuyum hehehehhöhöhihhihihiiehe.
İstanbulda kim var lan. Eğleniriz.

Aklıma gelmişken uzun zamandır hayal de kuramıyorum buralarda. Bir ara oturayım başına.
İşte böyle. İlk defa mutlu yazı yazdım.
Bitiremiyorum yazıyı yalnız.
Her neyse. Bitti sayın siz.

2010-06-22T14:47:00.000-07:00

Bir günü deli hüzünlü bir günü deli mutlu yaşıyorum resmen lan.
Nasıl bir hayat bu.
Gerçi. Nasıl olsaydı. Hep hüzünlü falan mı. Hep mutlu olamayacağına göre.
Her neyse.

Hani, dün kimseye ihtiyacım yok dedim ya.
Bugün de nasıl yalnız hissediyorum kendimi.
Ama daha mutluyum. Ruh halim bu kadar değişken olmasaydı keşke.

leleleley. alışveriş bana yarıyor galiba lan.
kime yaramaz. allasen.
zaten mutluluğumu anlatamadım şimdi. anlatamam demiştim lan.
ama yalnızım.
her neyse.
kısır?

ironilerin kralını yaşıyorum bazen.

2010-06-21T16:20:00.001-07:00

İnsanların gereksiz geldiği günlerden biri.
Çok mutlu yaşıyorum ama mutlu olduğumda her şey gözlerimden anlaşılıyor. Kendimi ifade edebiliyorum.
Üzüldüğümde, hissizleştiğimde tek yapabildiğim içime kapanmak ve yazı yazmak.
Şu an tek istediğim dışarı çıkmak ve gözümün içine bakmaya cesaret eden ilk insanla çimlere yatıp uyumak.

Duygularım, düşüncelerim çok ortada sanıyordum. Ama hepsi içimde.
Kendimden başka herkese yardım edebiliyorum. İnsanları tanıyıp, onların bir sonraki hareketini tahmin etmek için doğmuş gibiyim.

Bu çoğunlukla sıkıcı. Hayatın süprizleri azalıyor böylece.

Ve uzun zamandır hayal kuramıyorum. Yaratıcılığım dipte.
Hayal kurmak hava, su gibi. İhtiyaç benim için.
Tek hissettiğim boğulduğum.
Gel gelelim, mutluyum. Şu an hiç kimseye ihtiyacım yok.

2010-06-15T04:26:00.000-07:00

Şu an hayat tam anlamıyla garip geliyor bana.
Mutlu desen, değilim. Boktan desen, değilim. Ne olduğum hakkında en ufak bir fikrim yok.
Düşündükçe kendimi çaresiz hissediyorum sadece.
Bir şey olduğundan veya olabileceğinden değil.

Yani. Nasıl desem. Seviyordum işte. O an hayatımın en mutlu anlarından biriydi resmen.
Günlerce hayal kurdum. Bir sürü şey düşledim.
Ama. İşte.
Olmayınca olmuyor. Son zamanlarda bunu sık sık kabullenmek zorunda kaldım.
Bir de. Yani. İşte anlatamıyorum anlıyor musunuz.

Otobüse bindim. Herkesin içinde başka bir olay vardı. Kimse kimsenin ne bok yediğini bilmiyor.
Bilemeyecek.

Hayat garip.

2010-06-13T16:06:00.000-07:00

5 temmuz'a çok az kaldı genşler.
mutluyum.

Üzülüyorum.

2010-05-30T11:42:00.000-07:00

Bugünlerde hayat benim için üzerine kırmızı pul biber serpiştirilmiş vanilyalı dondurma gibi.
Zevk ala ala, tadını çıkara çıkara, mutlu mesut yerken olan birkaç olay var.

En önemlisi -o kadar değerli ki benim için. her şeyi sallayabiliyorum.- çok fazla sevdiğim bi öğretmenimi gelin yapıyor ve Ankara'ya yolluyorum. Hayır, bu Ankara'da ne var anlamıyorum. Son günlerde sevdiğim, tanıdığım herkesi Ankara'ya verir oldum.

Çok üzülüyorum çünkü, bu senenin harika geçmesinin tek sebebi o. Hala daha mükemmel geçiyor. Sakladığım konser biletleri, fotoğraflar, anılar. O kadar güzel ki. O olmadan naparım, bilmiyorum. Hiç bilmiyorum.

Gerçi bundan 3 sene sonra İstanbul'da olacağım büyük ihtimalle. O bırakmazsa, ben onu bırakmak zorunda kalacağım.

Üzülmemeye çalışıyorum bu yüzden. Hiçbir varlık kalıcı değil çünkü. Bedenim bile terkedecekken beni, ben insanlara "beni bırakma" diyerek kendimi rahatlatabiliyorum sadece.

En sonunda, kim olacak ki zaten?
Ruhum ve biraz toprak. Hepsi bu.

2010-05-23T04:34:00.000-07:00

Zaman beni çok üzüyor.
İlerledikçe, daha çok.
Hızlı geçsin istedikçe, daha çok.

Neden, bilmiyorum.

Ben bazen,

2010-05-23T04:09:00.000-07:00

dışarı çıkayım istiyorum. güneş olsun dışarıda. sonra.
güneş vursun yüzüme. kapatayım gözlerimi istiyorum.
uzanırım belki sonra. sağ yanağım ısınınca sol yanağımı da çevirebilirim.

ama her ne olursa olsun, sabah kalktığımda güneş vursun yüzüme.

Mahmut.

2010-05-22T08:38:00.000-07:00

Çekim kalitesi insanı ağlatacak gibi olsa da sizi Mahmutla tanıştırmak zorundaydım.

Bir de, Mahmut. Keşke korkmasaydın. O yağmurda kalmanı istemedim. Şemsiyem ikimize de yeterdi, gerçekten.

Açık söz.

2010-05-19T15:11:00.000-07:00

Açık sözlü olunca, o an kötü gibi görünse bile her şeyin daha güzel olduğunu farkettim.
Bazen anında bile alabiliyorsun karşılığını hem.

Bu, iyi bir şey. Hem de çok.

Arka/daş.

2010-05-17T12:16:00.000-07:00

Bugün sıradan bir pazartesiydi.
Yani. Aslında cümleyi şöyle kurmam daha mantıklı,
"Bugün sıradan bir pazartesi olablirdi. Ama olmadı, bilirsiniz."

Bugünün olaylı olmasından başka bir özelliği daha var çünkü.
Normalde, bir yere giderken yanımda arkadaşım olmasını isterim.
Yanımdan yürümese bile önümde, arkamda, orada bir yerde olduğunu bilmek isterim.

Hiçbir şeyi umursamadan seke seke çıktım sınıftan. Kimseyi umursamayacağıma söz verdim. Hoplaya zıplaya tüm merdivenleri indim. Soranlara "sen de gel" dedim. Şaka lan. Sadece bir kişi sordu. Ama sormasını istediğim kişiydi.
Neyse. Seke seke indik aşağıya oturduk bir merdivene.

Güldük birbirimize. Sonra zil çaldı. Seke seke çıktık sınıfa.

Çünkü, bilirsiniz işte. Arkadaşlar diyorum.
Böyle zamanlarda yanınızda olma gibi işlevleri de vardır.

Güneş.

2010-05-16T07:23:00.000-07:00

Skins izlemeye başladım geçen gün. Kendimi bunalımda buldum sonra.
İlginç bir deneyimdi. Ama Perla yüzünden oldu. Ben daha o bölümlere gelemeden git 4ün 7sini izle git 4ün 7sini izle diyip durdu. Hayır yani, yeni başlamışım 1. sezonu bitirememişim daha 4 benim neyime? O gün boyunca kendimi Effy gibi depresyonda hissettim. Şizofren olacaktım ki, gün bitti. Uyuyamadım bile gece lan.

Neyse. Konumuz bu değil.

Bugün hava çok güneşli. Çok güzel.
Sabah uyanınca yüzüme güneş vuruyor ya, işte bunu seviyorum.

Idiot.

2010-05-12T07:54:00.000-07:00

Üzgünüm, bayım.
Bunu anlamanızı beklediğim için.
Haklısınız.

2010-05-03T12:42:00.001-07:00

Ben istiyorum ki,
herkes hayal kursun.

Çünkü hayal etmek demek hayal ettiğin şeyin gerçek olmasını istemek demek.

sonucunda karmaşık bir dünya olmaz, korkmayın.
hayaller diyorum. bir yerden sonra kesinlikle birleşiyorlar.

hem, süperman olmayı hayal eden birinden ne zarar gelebilir ki?

tele-tabii.

2010-04-24T05:52:00.000-07:00

Ha, tabii. Hayal kurmayı biliyorsan senin için sorun yok.
Ve tabii ki hayal kurmayı da bilmek gerekir.

Yani. Sonra gerçek oluyorlar, bilirsin.

Mesela, gidip bir hayal kursun herkes şimdi. Eeeeeen ince ayrıntısına kadar. Bırakın, gerçekçi olmasın. Gerçekçi olması gerekseydi hayal olur muydu allaasen?

Düşündün. Ama benim cevabım kesin. TABİİ Kİ OLMAZDI.

neyse. şimdi. gidip de çalışman gereken sınavların var.

ve.
şey.

TABİİ Kİ VARLAR.

2010-04-14T09:35:00.001-07:00

Kirpiklerim.
Yanaklarını çok özledi.

Tuzlu erik.

2010-04-11T04:25:00.000-07:00

Tuzlu erik gibi heycanlandırıyor beni.
Mm. Başka nasıl tarif edilir, bilmiyorum.

Düşünsene. Onun olduğu her yer heycanlandırıyor seni falan. Muhteşem değil de, ne?

Ha, bir de ygs vardı tabi bugün. Herkesten fazla heycanlandım.
Hala heycanlıyım.

İşte böyle.